معرفتی نو
یکشنبه 27 دی 1394 :: نویسنده : شبنم

گزارهٔ« 22 » اعتبار ظاهر

درست است که در برخوردهای اجتماعی حسن ظاهر یا ناپسندی‌های ظاهری درصدی از اعتبار را دارد، این چنین نیست که اعتبار آن، اصل و کلی باشد. چه بسا ممکن است فردی حسن ظاهر داشته باشد و باطن وی آلوده و زشت باشد یا فردی ظاهری ناپسند با باطنی آراسته داشته باشد.

کم‌تر دیدی یافت می‌شود که از پس ظاهر بتواند باطن فرد را شناسایی نماید و کم‌تر اتفاق می‌افتد که کسی به‌دور از این دو چشم ظاهر، با چشم سومی امور، اشیا و افراد را ملاحظه نماید. تنها باید به طور عمومی با رؤیتی ظاهری امور و افراد را در نظر داشت.

برای روشنایی هرچه بیش‌تر از باطن افراد و توجه به حقیقت آن باید امری را در نظر داشت که شریعت به آن اهتمام دارد و آن این است که افراد از دیدگاه کردارشان ملاحظه شوند و هرچند نباید گفتار و ظواهر امور را انکار کرد و آن را از نظر دور داشت؛ ولی نباید آن را اساس اعتماد قرار داد. آن‌چه باید اساس اعتماد قرار گیرد، همان برخوردهای عملی افراد است.

البته باید توجه داشت برخورد عملی منحصر در کردار ظاهر نمی‌باشد؛ زیرا آن نیز چهرهٔ صوری دارد و آن‌چه مهم است برخورد عملی افراد است در حالتی که چهرهٔ پنهانی یا خلوتی داشته باشند که مورد نظر می‌باشد. برخوردی که به‌خوبی حکایت از باطن و انگیزه‌های پنهانی افراد نماید، آن‌هم در جهت‌های مختلف؛ زیرا می‌شود چهرهٔ باطنی فردی در جهتی بسیار خوب، و در جهت دیگر نارسا یا نامفهوم باشد؛ پس نباید جهات و خصوصیات توجه نسبت به افراد را از نظر دور داشت تا انگیزه‌های پنهانی در رابطه با خصوصیات جهاتی، آدمی را درگیر خطا و اشتباه نسازد، چون شاید فردی در باطن صفتی را نداشته باشد، در حالی که در صفات دیگر دارای خصوصیات اخلاقی باشد؛ پس نباید با نفی صفتی تمامی صفات نفی گردد یا با اثبات صفتی، صفات دیگر اثبات شود.





نوع مطلب : انسان شناسی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
کسب درآمد با فروش و بازاریابی فایل



فال انبیاء


آیه قرآن تصادفی
زیارت عاشورا
 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic