معرفتی نو


هر کسی کار بدی را که انجام داده است، می‌یابد و هر عملی تکرار یا عکس‌العمل و برآیند دارد. همان‌طور که کوه صدا را به شما باز می‌گرداند و آن را منعکس می‌سازد یا مانند این اکو که صدای شما را برمی‌گرداند، آخرت نیز یک دستگاه ریکاوری و بازگردانندهٔ بسیار قوی است و هر کاری را که انجام داده‌اید، به شما باز می‌گرداند و خود شما به حساب خود می‌رسید، بدون آن‌که نیاز باشد فرشته‌ای بر آن موکل باشد: «اقْرَأْ کتَابَک کفَی بِنَفْسِک الْیوْمَ عَلَیک حَسِیبا»(1). خود می‌توانی تمامی اعمال خود را بیابی. شما خود نامهٔ عمل خویش هستید؛ بدون آن‌که نامه و کاغذی در کار باشد. خود را

1. آل عمران / 30.

2. اسراء / 14.

بخوان که برای حساب‌رسی، همان کافی است. حساب‌رسی شما دادستان، دادیار، منشی و شاهد نیاز ندارد و کافی است که خودت خوانندهٔ آن باشی. ما به دنیا نیامده‌ایم تا خداوند بداند ما خوب یا بد هستیم؛ چرا که علم او بر هر چیزی چیره است، بلکه ما برای این به دنیا آمده‌ایم که فردای قیامت نتوانیم ادعا نماییم ما هم مثل امام حسین علیه‌السلام و آن خوب‌های درجه یک هستیم. خداوند، ما را به ناسوت کشاند تا خودمان خودمان را ببینیم و فردای قیامت این چشم و پا و سر و دست و دل و قلب و تمامی وجود ما باشد که شهادت دهد. در آن روز است که: «فَمَنْ یعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَیرا یرَهُ، وَمَنْ یعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرّا یرَهُ»(1)؛ هر کرده‌ای را به او نشان می‌دهند و انسان آن را می‌بیند، نه آن‌که می‌یابد، بلکه وصول کامل به خود پیدا می‌کند. عمل انسان حتی تنفس‌های وی و فکر آدمی همه منعکس می‌شود.

یکی از نام‌های روز قیامت «تغابن» است: «یوْمَ

1. زلزله / 7 ـ 8.

یجْمَعُکمْ لِیوْمِ الْجَمْعِ، ذَلِک یوْمُ التَّغَابُنِ»(1)؛ یعنی همه در آن روز می‌بینند که دنیای زیان‌باری داشته‌اند و هر کسی لب خود را به دندان می‌گزد و دست بر پشت دست می‌زند که ای وای، ما چه کردیم و جوانی خود را چگونه هدر دادیم. امام صادق علیه‌السلام می‌فرماید: «اخرج خروج من لا یعود»(2)؛ به‌گونه‌ای از منزل خارج شوید که گویی دیگر بر نمی‌گردید. این بیان به آن معناست که انسان باید هر روز اهل خانه و همه را از خود راضی نگاه دارد؛ چرا که شاید بازنگردد و باید تمامی کارهای خود را به انجام رسانده و دارای وصیت برای اعمال مانده باشد. باید زن و فرزند را راضی نمود و به حساب و کتاب خود رسیدگی کرد و آن را دقیق یادداشت نمود و اگر دلی را آزرده است، آن را از خود، راضی نمود. عمر خیلی کوتاه است. دنیا اعتباری ندارد و به همین راحتی تمام می‌شود. به قول شاعر:

 جهان، جام و فلک ساقی، اجل می

 خلایق جرعه‌نوش بادهٔ وی

همه باید از جام مرگ بنوشند و کسی را از آن

1. تغابن / 9.

2. بحار الانوار، ج 73، ص 167.

گریزی نیست؛ اما خوشا به حال کسانی که با پاکی و صداقت می‌میرند.

قرآن کریم می‌فرماید: «وَمَا تَدْرِی نَفْسٌ مَاذَا تَکسِبُ غَدا وَمَا تَدْرِی نَفْسٌ بِأَی أَرْضٍ تَمُوتُ»(1)؛ شما نمی‌دانید فردا چه کاره هستید و خوبید یا بد و نمی‌دانید کجا و در چه زمینی خواهید مرد. گاه انسان، ندانسته از روی قبر خود عبور می‌کند. ما از مردن خود نمی‌ترسیم. البته همه یقین داریم که تا چند سال آینده خواهیم مرد؛ اما چیزی که باعث غفلت ما می‌شود، این است که از مردن، قبر و قیامت حساب نمی‌بریم.

 

 




نوع مطلب : انسان شناسی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
کسب درآمد با فروش و بازاریابی فایل



فال انبیاء


آیه قرآن تصادفی
زیارت عاشورا
 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات